Ilık rüzgarla gelen bir müzik sesiyle dalıverdim uzaklara; “Aşık olmak günahsa ben bir günahkarım, piÅŸman deÄŸilim tanrım…” diyordu yumuÅŸak bir ses… bir sızı saplandı ilk önce kalbime… sensizlik yüreÄŸimi yakıyordu, sana hasrettim… sarı kurumuÅŸ yapraklar arasında yürürken rüzgarın yüzüme vurmasıyla kokunu duydum sanki… yalnızdım… mutsuzdum, sen yoktun… ebediyen gitmiÅŸtin… Åžimdi yanımda olsaydın kollarınla beni sarar, yüzüme dağılan saçlarımı parmaklarınla düzeltirdin.. iki taraftan kulaklarımın arkasına sıkıştırır, “Böyle daha güzel aÅŸkım”derdin… yüzüme düşen saçlarıma tuzlu gözyaÅŸlarım karışıyor ÅŸimdi. “Sakın ha aÄŸlama, seni birgün bile aÄŸlarken görmek istemiyorum” derdin bana… ÅŸimdi bir yerlerden bakıyorsa gözlerin üzülüyorsundur… ama gözyaÅŸlarıma söz geçiremiyorum sevgilim… Hani biz sonsuza kadar mutlu olacaktık? Hani birbirimizi terketmiyecektik? Neden beni tek başıma bırakıp gittin aÅŸkım.? Kaza haberin geldiÄŸinde inanamadım… evimizden nasıl çıktığımı bile hatırlamıyorum… hastanede seni öyle kanların içinde baygın bir ÅŸekilde görünce dünya başıma yıkıldı… elini tuttum ve sen gözlerini açtın “Sakın ha! Sakın elimi bırakma” dediÄŸin zaman bile “Gözlerindeki ormanda yaÄŸmur yaÄŸmasın” dedin… yanaklarımdan süzülen sicim gibi yaÅŸlar yüzüne döküldüğünün farkında bile deÄŸildim.. ameliyathanenin kapısına kadar elini hiç bırakmadım ve mecburen elini ayırdılar benden… saatlerce o odada kaldın… çıktığın zaman komadaydın… doktorlar ümitsizce gözlerime bakıyordu… seni odana götürdüler.. neydi, neden o makinaları vücuduna baÄŸlamışlardı.? Sen yaÅŸayacaktın.. beni bırakmayacaktın yemin etmiÅŸtin..yavaşça elimi elinin üzerine koydum.. hiç kıpırdamıyordun… günlerce baÅŸucunda bekledim… farkında bile deÄŸildin… hep uyuyordun… yanında seni beklerken; geçirdiÄŸimiz günler bir film ÅŸeridi gibi gözlerimden geçti… beni kızdırmaların, sinirletmelerin ve ondan sonra gönlümü almak için bütün evi ben yokken çiçek bahçesine çevirmen… doÄŸumgünlerimizde birbirimize aldığımız müzik kutuları… hani son doÄŸumgününde sana mavi bir kazak almıştım da hemen giyip mankenlik yapmıştın ya ve ben seninle dalga geçmiÅŸtim sen de pastayı alıp yüzüme yapıştırmıştın ve sonra da bütün evi pastayla alt üst etmiÅŸtik… ne kadar deliymiÅŸiz, ne kadar aşıkmışız… mavi kazağını son gördüğümde kanlar içindeydi.. kaza günü onu giyiyormuÅŸsun meÄŸer… çok sinirlettin beni, nasıl çıkacak ÅŸimdi kazaktaki kan lekeleri? Olmadı ÅŸimdi, iyileÅŸir iyileÅŸmez kazağını sen yıkayacaksın.. onu sana ben aldım atmak olmaz ki… Hala uyanmadın… bir hafta geçti hiç bir kıpırtı yok…doktorların biri gidiyor biri geliyor.. söyledikleri hiçbirÅŸeyi artık anlamıyorum.. bu arada o yaÄŸmurlu gün geldi aklıma.. bisikletlerle yarış yaptığımız o gün.. hani ani bir yaÄŸmur baÅŸlamıştı da eve zor yetiÅŸmiÅŸtik.. balkonda durup yaÄŸmuru izlerken bir gün bebeÄŸimiz olursa ismini YaÄŸmur koyalım demiÅŸtik… bizim yaÄŸmurumuz yaz yaÄŸmuru olsun demiÅŸtik… Ve bir gün daha geçti iÅŸte, yanında sen o yatakta hareketsiz yatarken bir gün daha geçti… elim elinde.. ve başım yatağın yanında, kendimden geçmiÅŸim.. ve aniden elin elimde kıpırdadı.. aniden kırmızı, ÅŸiÅŸ gözlerimi sana çevirdim… ve gözlerini açtın… o halinle bile gülümsüyordun bana… dudaklarına küçücük bir öpücük kondururken sessizce gözlerimden yine bilinçsizce tuzlu gözyaÅŸlarım dudaklarına düştü… kızar gibi yine baktın bana… “Tamam” dedim “AÄŸlamıyacağım…” Gözlerime baktın buÄŸulu… hiç beklemediÄŸim bir anda dudakların kıpırdamaya baÅŸladı “Affet beni” dedin, “Birbirimizi terketmiyecektik, hala daha da seni terketmedim ama….” dedin ve gerisini duymak bile istemiyordum, parmaklarımla dudaklarını kapattım, “KonuÅŸma, yorulma, sonra konuÅŸuruz” dedim ama başınla “Åžimdi” dercesine iÅŸaret ettin… “Åžehre inmiÅŸtim, yıldönümümüz için beÄŸendiÄŸin tek taÅŸlı pırlanta yüzüğü alacaktım, aldım da… yanında 25 tane gül vardı, arabanın torpido gözünde yüzüğün, koltukta da güllerin vardı” dedin… ve devam ettin “Hayatımda geçirdiÄŸim en güzel yılları seninle paylaÅŸtım, gözlerim, kalbim hep yanında olacak, arabadan emanetlerini almayı unutma” dedin bana… gözlerimdeki yaÅŸları artık durduramıyordum… “Bir dahaki sonbahara yürüdüğümüz yolda yanlız yürüyeceksin ve çok güçlü olacaksın, beni affet aÅŸkım seni bensiz bırakıyorum, seni canımdan çok seviyorum, son bir öpücük ver bana” dedin ve bir elim elinde bir elimle alnını okÅŸarken istediÄŸini yaptım dudakların sıcaktı ve aniden makineden ince bir ses geldi, elin elimden kopuverdi…. Gözlerin yavaÅŸca kapandı…. Doktorlar koÅŸup geldiler… öylece orda kalıverdim hareketsiz kaldım, donmuÅŸtum, sen yoktun artık… doktorlar seni götürdüler… artık sen yoktun, yanlızdım.. Ve ÅŸimdi sensiz geçen ilk sonbahardayım… yürüdüğümüz yolda kurumuÅŸ yaprakların arasında tek başınayım. Arabadan bana getirdikleri emanetlerimin biri evde diÄŸeri parmağımda… yüzüğünü yaÅŸadığımı sürece parmağımdan, güllerini yatağımın yanından hiç ayırmayacağım… mavi kazağını yıkadım, temizledim… yastığının üzerinde duruyor.. Hazan mevisimi, hüzün mevsimi… aÅŸk mevisimi.. ayrılık mevsimi… Kulağımda bana söylediÄŸin ÅŸarkıyla yürüyorum tek başıma söz verdiÄŸimiz gibi sarı yapraklı yolda….
“SANA RÃœYA DIYEMEM, SENDEN UYANAMAM KI
NEREDE OLURSAN OL, SENINLEYIM BEN SANKI
BULUTLU GÃœNEÅžIMSIN, SEVGILIMSIN BENIMSIN
YAZ YAÄžMURUM, KIÅž GÃœLÃœM, NEÅžEMSIN KEDERIMSIN
SENINLE DOLU DÃœNYAM, GÃœNDÃœZÃœM GECEM SENSIN
ÖLSEMDE AYRILAMAM, BENLIÄžIM RUHUM SENSIN…”
Biliyorum her an her saniye benimlesin, beni izliyorsun. Iyi ki ÅŸarkılar var ve ÅŸiirler. Sen sözünü tutmadın, beni bırakıp gittin. Belki birgün aÅŸkım… Bu yaÄŸmurlar diner ve biz yine birlikte oluruz hiç ayrılmamacasına.
“HER YERDE HATIRAN VAR, HERÅžEY SENINLE DOLU
HERÅžEYDE SENIN IZIN, BU YOL AÅžKININ YOLU
ALAMAZ BIN SEVGILI KALBIMDEKI YERINI
SANKI IÇIMDE AÇAR BU SARMAÅžIK GÃœLLERI…. “